Nou mijn eerste week zit er op hier in het warme Sri Lanka. Al voel ik me nog steeds een vreemde eend in de bijt, langzaam aan begint het wel wat te wennen. Ik heb me in ieder geval niet meer zo ellendig gevoeld als de eerste dag en daar ben ik al lang blij om.

Het werken op de 'baby' groep (Usha) is leuk, maar psychisch ook wel zwaar. Zoals mij al was verteld word je niet echt ingewerkt, je doet gewoon mee en probeert gaande weg zo de routine door te krijgen. Pushpa (de vaste akka van de groep) is een hele lieve oudere vrouw en werkt al 35 jaar op Prithi. Zij spreekt een beetje engels, dus ook hier veel gebaren taal, maar meestal komen we er wel uit. Samen met nog een andere akka zorgen we dan de hele dag voor de kinderen, tijdens de drukke momenten, zoals het eten geven, komen er nog wel één of meerdere mensen helpen.

Op de groep wonen nu 16 kinderen in de leeftijd van ongeveer 1 tot 14 jaar. Het wordt de baby groep genoemd omdat dit de zwakste groep is van Prithi, alle kinderen moeten namelijk geholpen worden met het eten. Het zwaarste deze week vond ik de psychische inpact, er zitten echt hele zwakke kinderen bij. Daarnaast is het werk hier ook een ramp voor mijn rug! Want van de ARBO dienst hebben ze hier helaas nog nooit gehoord.

De meeste kinderen hebben, denk ik, cerebrale parese, waardoor sommige echt verschrikkelijk spastisch zijn.

Bij vier kinderen staan door spasme in de spieren de benen compleet gekruist en dan zijn ze ook nog eens verschrikkelijk mager (bijna alleen maar bot). Waarom ze zo sterk vermagerd zijn is mij nog niet duidelijk. Deze kinderen zijn ook niet meer op een goede manier vast te pakken, waardoor ze alleen maar functioneel worden gepakt en niet eens lekker worden geknuffeld. Dat vind ik wel heel triest.

Als je deze kinderen ziet liggen is het natuurlijk moeilijk om niet de vergelijking te maken met Nederland, waar deze kinderen een hele andere zorg zouden krijgen, aangezien wij in Nederland veel meer kennis en geld hebben en betere faciliteiten.

Binnenkort zal ik wat foto's plaatsen van de kinderen, maar ik vond het niet zo netjes om in mijn eerste week al met mijn foto toestel rond te gaan lopen.

Een werkdag begint hier iets voor zessen met een kop thee met melk en heel veel suiker, rond zes uur gaat iedereen naar zijn eigen groep, waar de meeste kinderen dan al wakker zijn. Pushpa is dan altijd al bezig met het bereiden van alle brood papjes. Wij beginnen dan met het opbinden van de klamboes en het verschonen van de luiers. Ze gebruiken hier katoenen luiers die bestaan uit een paar verschillende doeken die samengevouwen zijn tot een driehoek, deze wordt dan bevestigd met een veiligheidsspeld. Sommige kinderen hebben katoenen luier met klittenband. Na het verschonen worden sommige kinderen uit bed gehaald en in een soort autostoeltje gezet, zodat ze gevoerd kunnen worden. De andere kinderen krijgen in bed te eten of de fles. Twee kinderen krijgen alleen maar melk via een sonde. Na het eten geven, wat bij de meeste kinderen nog een flink karwei is, worden de kinderen gewassen. Eén iemand wast de kinderen en iemand anders kleed ze dan aan. Zo gaat dat door, tot dat alle 16 kinderen gewassen zijn en weer in een schoon bedje liggen. Daarna wordt er opgeruimd. Sommige kinderen worden dan naar de therapie ruimte gebracht. Daar wachten ze dan in hun rolstoelen of op gymmatten tot dat wij komen om ze 'therapie' te geven.

Maar eerst gaan wij zelf ontbijten. Het menu is hier vrij simpel: drie maal daags rijst met curry. Gelukkig is er 's ochtends ook gewoon brood met jam, want ik moet er niet aan denken om 's ochtends al rijst met curry te eten. De tafel waar aan gegeten is rond met in het midden een draai schijf, daarop staat dan een grote pan rijst en verschillende curry's en groenten mengsels. Op zich valt het eten me niet tegen, maar ik kan nog niet zeggen dat ik het echt lekker vind.

Na het eten gaan we naar de therapie ruimte om de kinderen 'therapie' te geven. Hierover zal ik de volgende keer wat meer vertellen anders word dit wel een erg lang verhaal.

Rond een uur of 12 worden alle kinderen weer naar hun eigen groep gebracht voor het middag eten. Na het eten worden alle kinderen weer in bed gelegd. Dan kunnen wij zelf wat gaan eten en zijn we vrij tot drie uur.

Na de middag pauze worden de natte luiers verschoond en krijgen de kinderen wat te drinken. Daarna is het tijd om een gigantische (!!) berg was te gaan vouwen. Van allerlei soorten doeken worden dan door de akka's de luiers kundig in elkaar gevouwen. Daarna is het mij nog niet helemaal duidelijk wat de bedoeling is, dus ga ik meestal maar met een van de kindjes knuffelen of schommelen.

Rond een uur of vijf is het dan weer etenstijd en daarna worden de kinderen weer in bed gelegd om te gaan slapen. Rond een uur of half zeven, zeven uur zit onze werkdag erop. Het eerste wat ik dan meestal ga doen is douchen!! Want ik voel me dan altijd verschrikkelijk vies: door de natte luiers, het onderspugen tijdens het eten, het kwijlen in je haar enzovoort. Na het douchen ga ik dan zelf wat eten en daarna meestal wat lezen of computeren.

Gelukkig had Juliette laatst goed nieuws voor mij: donderdag komt er nog een vrijwilligster, een meisje uit Duitsland. Daar ben ik wel erg blij mee, want het is toch wel wat saai zo in je eentje. Want naast het werk heb ik verder nog niet echt contact met de akka's. Ze zijn allemaal wel erg vriendelijk, maar echt contact zoeken ze nog niet met mij. Ik denk dat zij ook moeten wennen aan mij, net zoals ik aan alles hier moet wennen.

In maart komen er zelfs ook nog 3 vrouwen uit Japan, dus het wordt hier zelfs nog druk. Maar ik ben wel erg blij dat ik niet tot eind april alleen hier hoef te zitten, want ik weet eerlijk gezegd niet of ik dat had volgehouden.

Peter, de man uit Nederland, is woensdag vertrokken voor zijn reis door Sri Lanka. Begin maart komt hij nog wel voor een paar dagen terug. Omdat ik natuurlijk nog wel even misbruik wilde maken van zijn kennis en natuurlijk ook omdat ik het gezellig vond, heb ik woensdag vrij gevraagd en zijn we samen naar Colombo gegaan.

Colombo is de hoofdstad van Sri Lanka en eigenlijk niet echt een mooie stad er zijn maar weinig bezienswaardigheden. Het is vooral een erg drukke stad. Maar ik vond het erg leuk en interessant om wat meer van Sri Lanka te zien. We zijn met de bus gegaan, zodat Peter mij direct kon uitleggen hoe dat werkt hier in Sri Lanka. Ik verbaas me nog steeds van de chaos hier op de weg, maar het lijkt allemaal goed te gaan, super om te zien!

Het gene wat ik tot nu toe van Sri Lanka heb gezien vind ik vooral erg vies, overal ligt afval en als de hoop groot genoeg is word het verbrand. Tussen alle mensen, het verkeer en het afval door lopen ook heel veel zwerf honden. Scharminkels van beesten die meestal ook nog onder de schurft zitten.

Op straat word je de hele tijd aangestaard door mensen, ik voel me daar helemaal niet prettig bij. Ook kwamen er in Colombo continu mannen naar ons toe met de vraag of we een tuktuk nodig hadden.

In Colombo, maar ook daar buiten, zie je heel veel politie en wachtposten van het leger. Waarschijnlijk nog steeds vanwege de burgeroorlog. Op een gegeven moment liepen we ergens op een hele drukke weg toen plotseling de hele weg afgezet werd en ook de voetgangers mochten niet doorlopen. Bleek dat de president vertrok vanuit zijn ambtswoning....

Ook van Colombo heb ik nog geen foto's (alleen één van de boulevard), want op veel plaatsen mag je geen foto's maken ivm veiligheidsredenen. Maar daarnaast voel ik me ook nog zo ongemakkelijk op straat dat ik nog geen zin heb om expliciet de toerist te gaan uithangen.

Peter heeft me die dag veel laten zien en ik ben blij dat hij mij wat wegwijs heeft kunnen maken hier in Sri Lanka.

Vandaag was ik ook vrij en heb ik voornamelijk heel veel gepoetst hier en verder ben ik even naar de supermarkt geweest met de tuktuk, om inkopen te doen.

Ik hoop dat ik jullie een beetje een indruk heb kunnen geven van mijn eerste week hier, want het is erg moeilijk om zo'n eerste week kort te omschrijven. Vooral al die kinderen die ik heb leren kennen! Het liefst zou ik ze allemaal aan jullie omschrijven, maar daar word het verhaal natuurlijk niet korter van. Binnenkort zal ik ook wat foto's gaan maken, zodat jullie je er een beter beeld bij kunnen vormen.