Gisteren zijn wij naar Cotagala geweest. Cotagala is één van de andere tehuizen van Prithipura. Hier wonen kinderen met een lichte- tot matige verstandelijke handicap. Op het terrein is ook een schooltje waar de kinderen overdag les krijgen. Cotagala ligt ongeveer 3 uur rijden het binnenland in, hoog in de bergen. Het ligt werkelijk op een prachtige plek, maar helaas ook wel erg afgelegen. Er is alleen maar één smal kronkel weggetje wat er naar toe leidt.

Gisteren was er een sportdag voor de kinderen en daarom waren wij uitgenodigd om mee te gaan. Het was erg leuk om ook één van de andere tehuizen te zien, het valt direct op dat de kinderen daar een veel hoger niveau hebben dan de kinderen die hier op Prithipura wonen. En ondanks dat het in een heel ander land ligt en hier kinderen wonen ipv volwassen, deed het me toch ook wel erg denken aan de Beukenhof. Dit kwam denk ik voornamelijk door de sfeer die er hangt op zo'n plek.

De dag begon met een officiële opening (zie de foto's) en daarna waren er allerlei verschillende spelletjes en tussendoor steeds de prijsuitreiking. Het was echt super om te zien en de kinderen genoten er ook zichtbaar van. Daarna was er natuurlijk een heerlijke lunch voor iedereen.

Het weer hier in Sri Lanka is warm en over het algemeen zonnig, maar sinds dat ik hier ben is het zelfs voor de Sri Lankanen erg warm (ongeveer 33°C). Gelukkig waait hier aan de kust meestal wel een briesje. Maar gisteren in Cotagala was het windstil en dan is het wel echt verschrikkelijk warm. Dus ik was toch ook wel blij toen we aan het einde van de dag terug reden in ons busje met airconditioning.

Zondag 28 februari was het volle maan en dan vieren de Sri Lankanen Poya-day. Dit is een Boedistische feestdag en iedereen is dan vrij. 's Avonds zijn Peter, Corinna en ik naar Colombo geweest, want daar was een Peheran. Dit is een grote optocht met veel olifanten, muziek en dans. Dit was echt prachtig om te zien, maar ook wel spannend, want twee keer brak er paniek uit omdat één van de olifanten ‘sex-problemen' bleek te hebben. Gelukkig was dit niet bij ons in de buurt, wij zagen alleen mensen in paniek wegrennen en de andere olifanten in de optocht werden direct ‘vergrendelt' (de ijzeren kettingen om hun poten werd strak aangetrokken zodat ze niet meer konden lopen). Dit alles was wel erg spannend, omdat het erg druk was, dus als er iets mocht gebeuren kon je ook niet zomaar weg rennen. Maar gelukkig bleef het verder rustig en was het echt een prachtige optocht.

Het werken met de kinderen bevalt me nog steeds erg goed. Ik wil nu langzaam aan gaan kijken wat ik kan gaan doen met het geld dat ik mee gekregen heb vanuit Nederland. Hier houd ik jullie natuurlijk van op de hoogte.

Zondag is er ook nog een andere vrijwilligster gearriveerd, een Japans meisje, maar zij blijft maar voor 3 weken.

Vandaag ben ik mijn visum wezen verlengen in Colombo en na een paar keer van de 'ene balie naar de andere balie en weer terug naar de ene balie' gestuurd te zijn had ik gelukkig vrij snel mijn visum voor de komende 2 maanden. Normaal kan dit wel een aantal uren duren, maar ik had het binnen een uur. In mei moet ik dus nog een keer mijn visum gaan verlengen, hopelijk gaat het dan weer zo snel.

Gelukkig vielen de vragen over mijn reden van verblijf hier in Sri Lanka ook reuze mee. Het is wel zo dat ik heb moeten vertellen dat ik hier op vakantie ben, want als je verteld dat je vrijwilligers werk doet kunnen ze nog wel eens erg moeilijk gaan doen. Omdat ze hier (ondanks dat de oorlog nu voorbij is) nog steeds niet blij zijn met buitenlandse vrijwilligers.