Sports day

Gisteren zijn wij naar Cotagala geweest. Cotagala is één van de andere tehuizen van Prithipura. Hier wonen kinderen met een lichte- tot matige verstandelijke handicap. Op het terrein is ook een schooltje waar de kinderen overdag les krijgen. Cotagala ligt ongeveer 3 uur rijden het binnenland in, hoog in de bergen. Het ligt werkelijk op een prachtige plek, maar helaas ook wel erg afgelegen. Er is alleen maar één smal kronkel weggetje wat er naar toe leidt.

Gisteren was er een sportdag voor de kinderen en daarom waren wij uitgenodigd om mee te gaan. Het was erg leuk om ook één van de andere tehuizen te zien, het valt direct op dat de kinderen daar een veel hoger niveau hebben dan de kinderen die hier op Prithipura wonen. En ondanks dat het in een heel ander land ligt en hier kinderen wonen ipv volwassen, deed het me toch ook wel erg denken aan de Beukenhof. Dit kwam denk ik voornamelijk door de sfeer die er hangt op zo'n plek.

De dag begon met een officiële opening (zie de foto's) en daarna waren er allerlei verschillende spelletjes en tussendoor steeds de prijsuitreiking. Het was echt super om te zien en de kinderen genoten er ook zichtbaar van. Daarna was er natuurlijk een heerlijke lunch voor iedereen.

Het weer hier in Sri Lanka is warm en over het algemeen zonnig, maar sinds dat ik hier ben is het zelfs voor de Sri Lankanen erg warm (ongeveer 33°C). Gelukkig waait hier aan de kust meestal wel een briesje. Maar gisteren in Cotagala was het windstil en dan is het wel echt verschrikkelijk warm. Dus ik was toch ook wel blij toen we aan het einde van de dag terug reden in ons busje met airconditioning.

Zondag 28 februari was het volle maan en dan vieren de Sri Lankanen Poya-day. Dit is een Boedistische feestdag en iedereen is dan vrij. 's Avonds zijn Peter, Corinna en ik naar Colombo geweest, want daar was een Peheran. Dit is een grote optocht met veel olifanten, muziek en dans. Dit was echt prachtig om te zien, maar ook wel spannend, want twee keer brak er paniek uit omdat één van de olifanten ‘sex-problemen' bleek te hebben. Gelukkig was dit niet bij ons in de buurt, wij zagen alleen mensen in paniek wegrennen en de andere olifanten in de optocht werden direct ‘vergrendelt' (de ijzeren kettingen om hun poten werd strak aangetrokken zodat ze niet meer konden lopen). Dit alles was wel erg spannend, omdat het erg druk was, dus als er iets mocht gebeuren kon je ook niet zomaar weg rennen. Maar gelukkig bleef het verder rustig en was het echt een prachtige optocht.

Het werken met de kinderen bevalt me nog steeds erg goed. Ik wil nu langzaam aan gaan kijken wat ik kan gaan doen met het geld dat ik mee gekregen heb vanuit Nederland. Hier houd ik jullie natuurlijk van op de hoogte.

Zondag is er ook nog een andere vrijwilligster gearriveerd, een Japans meisje, maar zij blijft maar voor 3 weken.

Vandaag ben ik mijn visum wezen verlengen in Colombo en na een paar keer van de 'ene balie naar de andere balie en weer terug naar de ene balie' gestuurd te zijn had ik gelukkig vrij snel mijn visum voor de komende 2 maanden. Normaal kan dit wel een aantal uren duren, maar ik had het binnen een uur. In mei moet ik dus nog een keer mijn visum gaan verlengen, hopelijk gaat het dan weer zo snel.

Gelukkig vielen de vragen over mijn reden van verblijf hier in Sri Lanka ook reuze mee. Het is wel zo dat ik heb moeten vertellen dat ik hier op vakantie ben, want als je verteld dat je vrijwilligers werk doet kunnen ze nog wel eens erg moeilijk gaan doen. Omdat ze hier (ondanks dat de oorlog nu voorbij is) nog steeds niet blij zijn met buitenlandse vrijwilligers.

Therapy room

Als eerste wil ik iedereen bedanken voor de lieve reacties en mailtjes. Het doet mij erg goed om dat te lezen! Thanks!!

Ik ben nu 2 weken in Sri Lanka en ik begin me langzaam aan al een beetje thuis te voelen. Het werken met de kinderen wordt steeds leuker, al is het ook wel heerlijk om nu even 2 dagen vrij te zijn.

Donderdag is er een nieuwe vrijwilligster gearriveerd, een meisje uit Duitsland dat net haar studie Ergotherapie heeft afgerond. Zij blijft hier voor 6 maanden. Het is leuk om te zien dat, ondanks ik hier zelf pas 2 weken ben, ik haar toch al goed weg wijs kan maken hier. Voor haar is het ook de eerste keer in Sri Lanka, dus net zo overweldigend als het voor mij was. Het is een aardig meisje en ik denk dat we het wel goed met elkaar kunnen gaan vinden. Het is prettig dat er nu iemand is met wie je je ervaringen kunt delen.

De vorige keer heb ik jullie beloofd dat ik jullie wat meer zou vertellen over de `therapie´ die hier gegeven word. ´s Ochtends hebben de jongere kinderen therapie en ´s middags de ouderen. De therapie ruimte is een vrij grote ruimte waar allerlei gymmatten liggen en hulpmiddelen om de kinderen bijvoorbeeld op hun buik te laten liggen. Verder staan hier ook alle op maat gemaakte rolstoelen.

Twee keer per week komt er ´s middags een Fysiotherapeut om de kinderen fysiotherapie te geven, maar hij zorgt ook voor op maat gemaakte rolstoelen voor de kinderen. Het is alleen jammer dat deze rolstoelen maar heel weinig gebruikt worden. De kinderen zitten er hooguit een uurtje per dag in. Daarna worden ze op de gymmatten gelegd voor een massage of voor het doorbewegen van de verschillende gewrichten (zie de foto's), om ze ondanks de spasmes toch een beetje bewegelijk te houden. De oefeningen die de Akka's doen met de kinderen hebben ze geleerd van de Fysiotherapeut. Ze zijn puur bedoelt om de achteruitgang van de gewrichten en spieren te vertragen. Volgens de Fysiotherapeut is de kennis van de meeste Akka's ook zeer gering, waardoor ze soms meer kwaad doen dan goed. Maar over het algemeen is het beter dan helemaal niks doen.

Aangezien mijn kennis op dit gebied natuurlijk ook niet zo heel ver reikt, probeer ik ook maar te doen wat ik denk dat goed is. Dus mocht iemand nog tips hebben of ideeën, ik hoor ze graag!!

Deze week is er ook een nieuwe baby gearriveerd vanuit het ziekenhuis. Hij is pas 1 maand oud en heeft door zuurstof gebrek tijdens de bevalling hersenbeschading opgelopen. De moeder is 3 dagen na de bevalling overleden en aangezien de vader de zorg niet alleen aan kan, zal het kindje hier op Prithipura opgroeien. Aangezien het kindje nog erg slecht drinkt en nog heel zwak is, heeft Puspha de zorg voor hem op zich genomen. Zij is echt een soort moeder voor alle kinderen en dat is echt heel mooi om te zien.

Ik heb gisteren de eerste foto's gemaakt van de kinderen zo die zal ik nu op de site gaan zetten. Als je de foto's afzonderlijk aanklikt kan je ook de omschrijving erbij lezen.

Mijn eerste week

Nou mijn eerste week zit er op hier in het warme Sri Lanka. Al voel ik me nog steeds een vreemde eend in de bijt, langzaam aan begint het wel wat te wennen. Ik heb me in ieder geval niet meer zo ellendig gevoeld als de eerste dag en daar ben ik al lang blij om.

Het werken op de 'baby' groep (Usha) is leuk, maar psychisch ook wel zwaar. Zoals mij al was verteld word je niet echt ingewerkt, je doet gewoon mee en probeert gaande weg zo de routine door te krijgen. Pushpa (de vaste akka van de groep) is een hele lieve oudere vrouw en werkt al 35 jaar op Prithi. Zij spreekt een beetje engels, dus ook hier veel gebaren taal, maar meestal komen we er wel uit. Samen met nog een andere akka zorgen we dan de hele dag voor de kinderen, tijdens de drukke momenten, zoals het eten geven, komen er nog wel één of meerdere mensen helpen.

Op de groep wonen nu 16 kinderen in de leeftijd van ongeveer 1 tot 14 jaar. Het wordt de baby groep genoemd omdat dit de zwakste groep is van Prithi, alle kinderen moeten namelijk geholpen worden met het eten. Het zwaarste deze week vond ik de psychische inpact, er zitten echt hele zwakke kinderen bij. Daarnaast is het werk hier ook een ramp voor mijn rug! Want van de ARBO dienst hebben ze hier helaas nog nooit gehoord.

De meeste kinderen hebben, denk ik, cerebrale parese, waardoor sommige echt verschrikkelijk spastisch zijn.

Bij vier kinderen staan door spasme in de spieren de benen compleet gekruist en dan zijn ze ook nog eens verschrikkelijk mager (bijna alleen maar bot). Waarom ze zo sterk vermagerd zijn is mij nog niet duidelijk. Deze kinderen zijn ook niet meer op een goede manier vast te pakken, waardoor ze alleen maar functioneel worden gepakt en niet eens lekker worden geknuffeld. Dat vind ik wel heel triest.

Als je deze kinderen ziet liggen is het natuurlijk moeilijk om niet de vergelijking te maken met Nederland, waar deze kinderen een hele andere zorg zouden krijgen, aangezien wij in Nederland veel meer kennis en geld hebben en betere faciliteiten.

Binnenkort zal ik wat foto's plaatsen van de kinderen, maar ik vond het niet zo netjes om in mijn eerste week al met mijn foto toestel rond te gaan lopen.

Een werkdag begint hier iets voor zessen met een kop thee met melk en heel veel suiker, rond zes uur gaat iedereen naar zijn eigen groep, waar de meeste kinderen dan al wakker zijn. Pushpa is dan altijd al bezig met het bereiden van alle brood papjes. Wij beginnen dan met het opbinden van de klamboes en het verschonen van de luiers. Ze gebruiken hier katoenen luiers die bestaan uit een paar verschillende doeken die samengevouwen zijn tot een driehoek, deze wordt dan bevestigd met een veiligheidsspeld. Sommige kinderen hebben katoenen luier met klittenband. Na het verschonen worden sommige kinderen uit bed gehaald en in een soort autostoeltje gezet, zodat ze gevoerd kunnen worden. De andere kinderen krijgen in bed te eten of de fles. Twee kinderen krijgen alleen maar melk via een sonde. Na het eten geven, wat bij de meeste kinderen nog een flink karwei is, worden de kinderen gewassen. Eén iemand wast de kinderen en iemand anders kleed ze dan aan. Zo gaat dat door, tot dat alle 16 kinderen gewassen zijn en weer in een schoon bedje liggen. Daarna wordt er opgeruimd. Sommige kinderen worden dan naar de therapie ruimte gebracht. Daar wachten ze dan in hun rolstoelen of op gymmatten tot dat wij komen om ze 'therapie' te geven.

Maar eerst gaan wij zelf ontbijten. Het menu is hier vrij simpel: drie maal daags rijst met curry. Gelukkig is er 's ochtends ook gewoon brood met jam, want ik moet er niet aan denken om 's ochtends al rijst met curry te eten. De tafel waar aan gegeten is rond met in het midden een draai schijf, daarop staat dan een grote pan rijst en verschillende curry's en groenten mengsels. Op zich valt het eten me niet tegen, maar ik kan nog niet zeggen dat ik het echt lekker vind.

Na het eten gaan we naar de therapie ruimte om de kinderen 'therapie' te geven. Hierover zal ik de volgende keer wat meer vertellen anders word dit wel een erg lang verhaal.

Rond een uur of 12 worden alle kinderen weer naar hun eigen groep gebracht voor het middag eten. Na het eten worden alle kinderen weer in bed gelegd. Dan kunnen wij zelf wat gaan eten en zijn we vrij tot drie uur.

Na de middag pauze worden de natte luiers verschoond en krijgen de kinderen wat te drinken. Daarna is het tijd om een gigantische (!!) berg was te gaan vouwen. Van allerlei soorten doeken worden dan door de akka's de luiers kundig in elkaar gevouwen. Daarna is het mij nog niet helemaal duidelijk wat de bedoeling is, dus ga ik meestal maar met een van de kindjes knuffelen of schommelen.

Rond een uur of vijf is het dan weer etenstijd en daarna worden de kinderen weer in bed gelegd om te gaan slapen. Rond een uur of half zeven, zeven uur zit onze werkdag erop. Het eerste wat ik dan meestal ga doen is douchen!! Want ik voel me dan altijd verschrikkelijk vies: door de natte luiers, het onderspugen tijdens het eten, het kwijlen in je haar enzovoort. Na het douchen ga ik dan zelf wat eten en daarna meestal wat lezen of computeren.

Gelukkig had Juliette laatst goed nieuws voor mij: donderdag komt er nog een vrijwilligster, een meisje uit Duitsland. Daar ben ik wel erg blij mee, want het is toch wel wat saai zo in je eentje. Want naast het werk heb ik verder nog niet echt contact met de akka's. Ze zijn allemaal wel erg vriendelijk, maar echt contact zoeken ze nog niet met mij. Ik denk dat zij ook moeten wennen aan mij, net zoals ik aan alles hier moet wennen.

In maart komen er zelfs ook nog 3 vrouwen uit Japan, dus het wordt hier zelfs nog druk. Maar ik ben wel erg blij dat ik niet tot eind april alleen hier hoef te zitten, want ik weet eerlijk gezegd niet of ik dat had volgehouden.

Peter, de man uit Nederland, is woensdag vertrokken voor zijn reis door Sri Lanka. Begin maart komt hij nog wel voor een paar dagen terug. Omdat ik natuurlijk nog wel even misbruik wilde maken van zijn kennis en natuurlijk ook omdat ik het gezellig vond, heb ik woensdag vrij gevraagd en zijn we samen naar Colombo gegaan.

Colombo is de hoofdstad van Sri Lanka en eigenlijk niet echt een mooie stad er zijn maar weinig bezienswaardigheden. Het is vooral een erg drukke stad. Maar ik vond het erg leuk en interessant om wat meer van Sri Lanka te zien. We zijn met de bus gegaan, zodat Peter mij direct kon uitleggen hoe dat werkt hier in Sri Lanka. Ik verbaas me nog steeds van de chaos hier op de weg, maar het lijkt allemaal goed te gaan, super om te zien!

Het gene wat ik tot nu toe van Sri Lanka heb gezien vind ik vooral erg vies, overal ligt afval en als de hoop groot genoeg is word het verbrand. Tussen alle mensen, het verkeer en het afval door lopen ook heel veel zwerf honden. Scharminkels van beesten die meestal ook nog onder de schurft zitten.

Op straat word je de hele tijd aangestaard door mensen, ik voel me daar helemaal niet prettig bij. Ook kwamen er in Colombo continu mannen naar ons toe met de vraag of we een tuktuk nodig hadden.

In Colombo, maar ook daar buiten, zie je heel veel politie en wachtposten van het leger. Waarschijnlijk nog steeds vanwege de burgeroorlog. Op een gegeven moment liepen we ergens op een hele drukke weg toen plotseling de hele weg afgezet werd en ook de voetgangers mochten niet doorlopen. Bleek dat de president vertrok vanuit zijn ambtswoning....

Ook van Colombo heb ik nog geen foto's (alleen één van de boulevard), want op veel plaatsen mag je geen foto's maken ivm veiligheidsredenen. Maar daarnaast voel ik me ook nog zo ongemakkelijk op straat dat ik nog geen zin heb om expliciet de toerist te gaan uithangen.

Peter heeft me die dag veel laten zien en ik ben blij dat hij mij wat wegwijs heeft kunnen maken hier in Sri Lanka.

Vandaag was ik ook vrij en heb ik voornamelijk heel veel gepoetst hier en verder ben ik even naar de supermarkt geweest met de tuktuk, om inkopen te doen.

Ik hoop dat ik jullie een beetje een indruk heb kunnen geven van mijn eerste week hier, want het is erg moeilijk om zo'n eerste week kort te omschrijven. Vooral al die kinderen die ik heb leren kennen! Het liefst zou ik ze allemaal aan jullie omschrijven, maar daar word het verhaal natuurlijk niet korter van. Binnenkort zal ik ook wat foto's gaan maken, zodat jullie je er een beter beeld bij kunnen vormen.

Gearriveerd!

Nou, hier is dan mijn eerste verslag uit het warme Sri Lanka. Ik heb de afgelopen dagen zoveel nieuwe ervaringen opgedaan, dat ik niet zo goed weet waar ik moet beginnen. Daarom begin ik maar gewoon bij het begin.

De vliegreis is goed gegaan en de spanningen vielen ook wel mee. Pas toen we bijna in Colombo gingen landen begon het pas echt tot mij door te dringen dat ik gewoon echt voor 5 ½ maand weg ben, daar had ik het toen wel even moeilijk mee. Maar zodra we in Sri Lanka waren geland was dat ook wel weer over en begonnen de spanningen te komen over hoe het hier zou gaan zijn.

Marcel (contact persoon in Nederland) had mij verteld dat ik opgehaald zou worden en dat ik dus moest zoeken naar een bordje met Prithipura of Rozemarie. Bij de uitgang stonden inderdaad heel veel mensen met bordjes, maar geen bordje voor mij. Toen ben ik maar naar buiten gegaan, de verzengende hitte in. Dus daar stond ik dan moederziel alleen in een vreemd land, niet wetende wat te doen. Gelukkig kwam er naar ongeveer een kwartiertje een vrouw naar mij toe met de vraag of ik Rozemarie was, wat was ik opgelucht!! Die vrouw was Juliette en als ik het goed begrepen heb is zij een soort 'manager' van Prithipura. Zij kwam mij dus ophalen, samen met een man die de vaste chauffeur is van Prithipura. Toen dus het verkeer in!! Ik heb mijn ogen uitgekeken, het rijdt kriskras door elkaar en er wordt continu getoeterd.

Heelhuids aangekomen op Prithipura, nodigde Juliette mij eerst uit voor een kop thee in haar huis. Zij woont ook op het terrein van Prithipura. Daar ontmoette ik ook Peter, hij is de zoon van de oprichters. Tijdens de thee heeft Juliette mij ook van alles verteld. Ik heb geprobeerd zoveel mogelijk te onthouden, maar ik was zo verschrikkelijk moe van de reis!!

Na een korte rondleiding ben ik toen ik eerst maar even een paar uurtjes gaan slapen.

Het verblijf van de vrijwilligers bevind zich ook op het terrein van Prithipura en is mijn inziens erg luxe. Zo kan ik oa kiezen uit drie (!!) badkamers en hebben ze hier ook draadloos internet!!

De foto's geven een indruk van het verblijf.

Maar omdat ik de enige vrijwilliger ben, voelde het ook wel erg eenzaam, zoveel ruimte voor mij alleen.

's Avonds werd ik bij Juliette en Peter uitgenodigd om mee te eten. Daarna hoopte ik snel weer te kunnen slapen, maar dat wilde toen niet meer lukken. Die avond heb ik me wel heel ellendig gevoeld en alleen. Ik had echt zo iets van: waar ben ik in godsnaam aan begonnen....

De volgende ochtend voelde ik me nog niet veel beter. Ik kon gaan ontbijten in de ruimte waar de Akka's (de verzorgsters) ook eten. Dan kom je dus binnen in een ruimte waar al een paar vrouwen/meisjes zaten te eten, dat is wel echt raar. Je kent eigenlijk nog niemand en ze praten ook erg gebrekkig engels. Maar gelukkig zijn ze allemaal even vriendelijk en met handen en voeten werk kom je ook een heel eind. Daarna toch maar weer even gaan slapen, want ik had echt nog nergens zin in, alles was even te veel.

Na een paar uurtjes toch maar weer opgestaan voor de lunch. Beneden kwam er toen iemand naar mij toe met de mededeling dat ik naar Juliette toe moest gaan (Juliette en Peter hadden die dag een vergadering en mocht ik hun eigenlijk ook niet storen). Bij Juliette aangekomen, bleek dat er een Nederlandse man was gearriveerd!! Wat was ik blij!!

Die man was Peter. Peter komt hier sinds 15 jaar regelmatig om vrijwilligers werk te doen. Hij kent de meeste mensen hier op Prithipura dus wel. Hij is hier nu voor 5 dagen, dan gaat hij 10 dagen rondtrekken en daarna komt hij nog 2 weken hier werken.

Wat was ik opgelucht dat hij er was, want ik zag het eerlijk gezegd op dat moment even niet zitten, ondanks dat iedereen hier even vriendelijk en behulpzaam is. En nu was er dus iemand met wie ik gewoon nederlands kan praten en die mij ook nog wat wegwijs kan maken, zowel op Prithipura als in de omgeving. Ik zag alles direct weer wat positiever. 's Middags ben ik toen toch maar eens mijn kamer gaan inrichten en heb ik hier verder wat gerommeld. Daarna heb ik samen met Peter nog wat rondgewandeld hier in de omgeving en over het strand.

Vandaag kwam Juliette met het voorstel dat we met haar mee konden rijden, want zij ging naar Colombo om te shoppen. Dus toen zijn we met haar mee gereden naar een soort V&D, erg luxe allemaal, en lekker geluncht bij de Delifrance.

's Middags ben ik met Peter nog gaan zwemmen bij het hotel wat hierlangs ligt.

Morgen is mijn eerste werk dag, erg spannend. Ik ga beginnen op de groep met de baby's, want daar hebben ze momenteel de meeste hulp nodig. Maar dat vind ik natuurlijk helemaal niet erg...

Ik ga nu stoppen, want anders word het wel een erg lang verhaal en morgen moet ik ook om 6 uur beginnen, dus ik ga zo ook lekker slapen.

De volgende keer zal ik ook wat meer vertellen over mijn indrukken van Sri Lanka en natuurlijk mijn eerste ervaringen met het vrijwilligers werk, want daarvoor ben ik natuurlijk hier!!

Welkom op mijn Reislog!

Hallo en welkom op mijn reislog!

Dé plaats om op de hoogte te blijven van alle avonturen en ervaringen tijdens deze reis. Vanaf nu zul je hier dan ook regelmatig nieuwe verhalen en foto's vinden, en via de kaart weet je altijd precies waar ik me bevind en waar ik ben geweest! Meer informatie over mijzelf en de reis die ik ga maken vind je in het profiel.

Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor mijn mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.

Ik zie je graag terug op mijn reislog en laat gerust af en toe eens een berichtje achter!

Leuk dat je met me meereist!

Groetjes,

Rozemarie